زد

دعوت من بر تو آن شد کایزدت عاشق کناد
بر یکی سنگین دل نامهربان چون خویشتن

تا بدانی درد عشق و داغ هجر و غم کشی
چون به هجر اندر بپیچی پس بدانی قدر من

سیزده بدر که می رسه

نوبت عاشق شدنه

نوبت آش رشته و

سبزه به آب سپردنه

قرار نانوشته ای

با بوسه های تب زده

بادبادکای رنگی و

سبزه های گرده زده

هنوز به گوشم می رسه

صدای تو با عشق و تب

صدای دخترای شهر

تو خنده های نیمه شب

شعر سیزده بدر شعر در مورد سیزده بدر

شعر سیزده بدر

سیزده بدر است و من هوایی شده ام!

احیاگر سنت خدایی شده ام!

گر قافیه را باخته باشم، نه عجب!

مثنی و ثلاث و رباعی شده ام

شعر سیزده بدر

آمیخته شد نگاه من با نوروز

با هر گل این بهار آتش افروز

تا سال دگر دست به دستت باشم

صد سبزه گره زدم به یادت امروز

شعر سیزده بدر

باور نکنید

هر چه را که من می گویم:

بابا آب داد

بابا نان داد!

این تنها دروغی بود در خاطره بهار

از یک پدر در به در

که من تا انتهای افق

به روز سیزده بدر

بلد بودم

شعر سیزده بدر

باز هم امسال (سیزده بدر)

من به دنبال گره ای هستم به سبزه ای…

در این روز …

سبزه ای پر رنگ با گره هایی زیاد از دستان همان دخترک شرقی پا لخت…

آن دخترکی که لب پای رودخانه احساسم…

رو به سوی من ایستاده بود…

و آرامش وجودم را با حضورش به هم زد و رفت.

شعر سیزده بدر

منم زخمی دلتنگی در این سیزده بدر

همچو مجنون بی لیلا، هر کو در به در

این غم جانسوز عشقت نازنین

ندانم کی زمان، آید به پایانش دگر

شعر سیزده بدر

آرزوهایت را

به دلم گره بزن

نکند دیر بیایی و

سیزده بدر شود